खूपदा असंही होतं ना की आयुष्यात अशी काही नाती असतात ज्यांना विशिष्ट असं नावच देता येत नाही. खरंतर ती वेगळीच असतात, बंधनाने आणि गुणधर्मानेही. प्रत्येकाच्याच आयुष्यात असं घडेलच असं नाही मात्र ज्यांच्याकडे अशी नाती( नातं) असतात त्यांच्याकडे असं विशिष्ट 'नाव' त्याला नसतंच पण अनुभव मात्र तितकाच विस्तारलेला असतो आणि चांगला असतो.
मग ते नातं ना घट्ट मैत्रीचं आहे असं वाटतं (कारण तसं कुणी व्यक्त केलेलं नसतं, पण प्रत्येकच मैत्रीचं नातं व्यक्तच करायला हवं या विचारांचा मी नाही.), ना शत्रुत्वाचं असतं, ना बहीण-भाऊच असतं, ना गुरू-शिष्याचं असतं, त्याहीपुढे ते प्रीतीचंही नसतं. खरंतर ह्या सर्व वरील नातेसंबंधात कुणीही तसं नेमकेपणाने व्यक्त झालेलं नसतं म्हणून आपल्याला वर्गीकृतही करता येत नाही व नावही देता येत नाही.
पण ते एक असं 'नातं' असतं, ज्यातून एकमेकांना एकमेकांचा किंचित त्रासही होत नाही आणि भरपूर व्यक्तही होता येतं. एक निखळ आनंदही त्यात असतं. प्रत्येकाने शोधलं तर त्याच्या आयुष्यात तसं नातं कदाचित सापडेलही, संबंधित व्यक्तीही सापडेल मात्र त्यास 'नाव' काय द्यावं हा मुद्दा प्रश्नच पाडणारा असेल.
मग असंच चालावं आयुष्याच्या प्रवासात सोबतीने फक्त त्या नात्यातील अनुभव आणि आनंद गाठीशी घेऊन. मात्र टिकवून ठेवावं प्रत्येकानं ते नातं चिरकाल.... 'अनामिक' म्हणूनच..!!
